Chapter 30 OPP

 

Chapter 30 - Poor Prince

 

 

"Manang buti dumatin..... hindi na natuloy pa ni Cielo ang sasabihin nya ng makita kung sino ang tao na nakatayo ngayon sa harapan.

"Yosh...... iyon lamang ang salita na lumabas sa bibig nya.

Pero nanatili lang itong nakatingin sa kanya. Parang may mali sa mga mata nya. Tanong nito sa sarili.

"Patawad kung umalis kami kagab...

Yosh ran as fast as he can and fill the gap between them at niyakap nya ito ng sobrang higpit.

"I'm so afraid, am really afraid" mahinang sambit sa kanya ni Yosh habang nakayakap ito sa kanya.

 

Sobrang saya nya sa mga sandaling ito. Kasabay ang pagkaawa dito dahil muli ay pinaramdam na naman nya dito ang sakit.

Masakit para sa kanya ang makita itong sobrang nasasaktan. She can bear all the pain, but not seeing him hurt and miserable.

 

"AKALA KO INIWAN MO ULIT AKO! THANK GOD YOU'RE H...

Hindi na natapos ng binata ang sinasabi nito dahil bigla na lang itong nawalan ng malay.

"Yosh? Yosh!!!!" halos hindi na sya mapakali dahil sa biglang pagbagsak nito.

Teka Cielo, doctor ka, alam mo ang gagawin. Kumbinsi nya sa sarili.

"Manang, Manang tulong"

Malakas na sigaw nya dito. Buti na lang at agad itong dumating.

"Ay ano po ang nangyari sa Senyorito?"

"Nahimatay po sya, itawag nyo po ako ng bodyguard para matulungan akong iakyat sya sa kwarto." Buti nalang at nawala ng konti ang pagkakataranta nya.

 

Tatlumpung minuto na ang nakakalipas simula ng mahimatay ito. Kanina pa rin sya papalit-palit  ng bimpo sa noo nito at pinupunasan ang katawan para lang mapababa ang init ng katawan ni Yosh.

Kasalanan nya 'to kung bakit ito nagkasakit. Siguro kung hindi sila umalis kagabi ay maayos ito ngayon.

 

"Cielo" natigil ang pag-iisip nya ng marinig itong magsalita.

When she looked at him ay nakadilat na ang mga mata nito at nakatingin sa kanya.

"How do you feel?" she asked him. Buti na lang at gising na ito. Kanina pa talaga sya hindi mapakali.

 

"Anong nangyari?" nanghihinang tanong nito sa kanya. Akma sana itong tatayo pero bigla ay nakaramdam ito ng sakit sa ulo dahilan para himasin nya ang bandang noo nya.

Halata sa mga mata nito ang panghihina.

"Hinimatay ka kanina, four months pregnant ka rin" natatawa nyang biro dito.

Kahit na masama ang pakiramdam ay nagawa pa nitong titigan sya ng masama. Yung may pagbabanta. Ooops wrong move ka ata Cielo.

 

"Biro lang" - sya. Bigla nya ring binawi iyon.

"Nagugutom ako" maikling sabi sa kanya ni Yosh.

"Sige, I'll just go downstairs to get your food" akma na sana syang tatayo pero bigla syang hinawakan nito sa kanang kamay. Ayaw nya talagang mawala sa paningin nya ang dalaga. Takot na ulit syang maiwan. Handa nya nang kalimutan ang lahat-lahat basta lang hindi sya nito iwan mag-isa.

 

"Pakuha mo na lang, don't leave me here" nagtama ang kanilang mga paningin, mababasa sa mga mata nya ang pagsusumamo. Why does she feel this way. Sobrang bilis ng tibok ng puso ni Cielo ngayon.

Dahil sa pinapakita sa kanya nito.

Sa itaas ng lamesa nito ay may pinindot sya at ilang Segundo lang, may dumating nang katiwala.

"Manang, painit po ng mga niluto ko sa baba at paakyat na rin ng mga hinanda ko sa kusina." Nakangiti nyang sabi dito.

Agad naman itong sumagot at dali-daling umalis. Nang tingnan nya ito ay nakatingin lang si Yosh sa itaas.

 

"Akala ko talaga umalis ka na, akala ko nilayo mo na rin sakin ang mga anak ko."

Sabi nito habang hindi inaalis ang tingin sa itaas.

"You're just over-thinking everything, I'm sorry for leaving you, kagabi pa sana ako babalik kaso gabi na raw sabi ng mga magulang mo"

 

"Akala ko rin mawawalan na rin ako ng pagkakataon na makitang lumabas at lumaki ang baby dyan sa tyan mo"

"You know, I won't do that" - she said.

"But you did, last night, again" at tiningnan sya nito. Yung tingin na parang naninisi.

"Pero nandito naman ako ngayon diba?" - sya. Sumama man sya kagabi, iyon ay dahil sa naguguluhan sya sa nangyari. But it didn't mean na aalis talaga sya at iiwan ito.

 

"Tell me, bakit mo pa 'ko binalikan ngayon? Alam kong my parents were at your side, na kahit magfile pa ako para makuha ang anak ko ay hindi na ako mananalo dahil tutulungan ka nila, bakit ka pa bumalik? Dahil ba naaawa ka sakin?"

Natigilan sya sa mga tanong nito. Alam nya ang sagot sa tanong nito. But she can't find the correct words how to say it. Paano ba nya sasabihin na mahal na mahal nya 'to. Na hindi talaga namatay ang nararamdaman nya dito.

Na hindi nya kayang malayo sa binata.

"So, silence means yes, right" He smirked helplessly.

She's about to open her mouth and answer his questions, pero narinig nya na bumukas ang pinto.

Mula dito ay lumabas ang katiwala nila na may dala-dalang tray na may laman na mga pagkain.

 

Inilapag iyon sa lamesa. Sya naman ay nagsimula nang kuhain ang mga pagkain. Inuna nyang kunin ang niluto nyang sopas. Ito yung pinagkaabalahan nya kaninang lutuin.

Pero nang tingnan nya ito ay nakatalikod na si Yosh sa kanya.

 

"Yosh, let's eat, subuan na lang kita" sabi nya dito.

"Nawalan na ako ng gana." Walang ganang sabi ng lalaki.

Dahil ba sa hindi nya lang nasagot ang tanong nito ay ganun na agad. Ano sya bata lang, nasan na ang matikas na Montereal na nakilala ko.

Bigla ay may naisip sya.

"Kaylangan mo nang gumaling, bibili pa tayo ng mga gamit ni baby" alam nya kasi at ramdam nya ang excitement nito sa magiging anak nila.

 

Dahan-dahan ay humarap na ito sa kanya. Kahit namumutla pa ay seryoso naman ang itsura nito.

"Ipapaayos ko muna ang kabilang kwarto para sa baby, yun muna ang gagawin ko" wow lang talaga, parang bumalik ito sa pagkabata. Ganito ba ito pag may sakit.

Teka sino nga ba ang nag-aalaga sa kanya. Siguro yung ex nito.

Kumuha sya ng isang kutsara at hinipan ito para lumamig.

Tumayo naman si Yosh at umupo. Humigop ito ng sabaw.

Hinintay nya talaga ang magiging reaksyon nito.

"Tama nga ang anak natin" -Yosh habang marahan na nginunguya ang laman ng sopas.

Nagtataka nya naman itong tinignan.

 

"What do you mean?" - sya

"Hindi ka parin masarap magluto" natatawang sabi nito sa kanya. "Nagkaanak na tayo lahat-lahat, pinalaki mo si Zian, pero hindi ka talaga natutong magluto ng masarap na pagkain" dagdag pa nito. Habang tumatawa na.

 

"Kung hindi masarap eh di wag mo na lang kainin!" pikon nyang sabi. ibinalik nya ang mangkok na may lamang pagkain at tumayo na sya.

"Hey where are you going?" si Yosh.

"Itatapon ko to, papalutuan kita ng masarap na masarap na pagkain" inirapan nya ito pagkatapos ay tumalikod sya.

Nakakainis lang dahil hindi man lang na-appreciate nito ang luto nya.

Kasalanan ba nyang mahina ang taste-buds nya?

Mabilis na tumayo si Yosh para habulin ang dalaga. Kahit ba masama pa ang pakiramdam nya ay nagawa pa nitong habulin ito at yakapin.

"I'm sorry, but I didn't mean it" bulong nya dito.

"Kahit yan pa ang may pinakamasamang lasa na luto sa buong mundo, basta ikaw ang nagluto, uubusin ko yan" dagdag pa nya dito.

Natigilan naman si Cielo sa mga narinig. Bigla ay may naalala sya.

Hinarap nya si Yosh.

 

Kinuha ng binata ang hawak nitong tray at inilapag sa kama. Pagkatapos ay niyakap ulit sya nito ng sobrang higpit.

"I'm starving big time, feed me already before I take you here" - bulong sa kanya ni Yosh.

Unconsciously ay binatakun nya ito ng wala sa oras.

"Aray, what's that for?"

"Bumalik ka na sa kama mo para matapos mo na 'to. May sakit ka na nga't lahat puro kabastusan pa nasa isip mo."

......

 

Nakaupo kami ngayon at nagmu-movie marathon.

"hatid ko lang muna 'tong anak natin sa kwarto nya" sabi ni Yosh habang karga-karga si Zian na nakatulog na.

 

Sobrang laki na nang pinagbago nya simula nung akala nya na umalis kami.

Wala naman syang ibang mga sinasabi sakin about sa status namin pero gusto ko ang Yosh na nakikita ko, para bang unti-unti na talagang bumabalik ang dating Xander na nakilala at minahal ako.

 

Wala pang mga ilang minuto ay bumalik na ito at umupo sa tabi nya.

Hindi nya na lang tinapunan ng tingin si Yosh. Nagkunwari lang syang patay malisya.

Mula sa peripheral vision nya, ay nakikita nya na panay ang sulyap nito sa kanya.

Kumbaga tingin sa t.v, sa kanya, tapos sa t.v ulit at ngayon nga ay sinulyapan sya nito.

 

"What?" hindi na sya nakatiis at tinanong nya na ito. Makikita sa facial expression nito ang pagkagulat at pagkailang sa gusto nitong mangyari.

"Ahhh ehhh nagugutom ka ba?" magkasalubong ang mga kilay na tanong nito. yun bang nahihiya sa kung ano man ang gusto nyang sabihin then he move closer to her. Plus pa na wala itong suot na pang-itaas. Kitang-kita nya ngayon ang sobrang napakaganda at kamangha-manghang tanawin.

Bakit nga ba hindi sya nagsasawang tingnan ang katawan nito kahit ba maraming beses nya na rin itong nakikita.

 

"Hindi naman" she shrugged then return her attention to the t.v. as her face turned red.

Pero pinagpatuloy lang ni Yosh ang pagtitig sa kanya.

Naiilang nya namang tinignan ulit ito. Para namang bata na nahuli nya  ito kaya tumingin din ito sa t.v.

 

Hindi na nga sya tinitignan nito pero ramdam na ramdam naman nya ang papalit-palit ng pwesto nito. Yun bang hindi mapakali.

Yosh sighed heavily at gumalaw na naman.

 

Dahil nga sa hindi na nya ito matagalan. She then faced him. Tinapunan naman sya ng walang ganang tingin nito. He's now looking to her with a sad face.

"Honestly Yosh, what's wrong with you? What do you want?" irita na nyang tanong dito. Kasi naman, ayaw pa sya nitong diretsuhin kung ano nga ba ang kaylangan nito.

 

"Right if you are pregnant, you usually ask for foods you want to eat?"   - Yosh

 A little smile suddenly draws at her face seeing him how cute he was while asking this to her.

"Bakit ka natatawa?" with his arms folded, tumalikod ito sa kanya sabay pa ang pag-irap nito.

Truthfully, hindi sya natatawa, bagkus ay natutuwa. Natutuwa dahil sa tanong nya. Natutuwa sya dahil sa mga pinapakita ni Yosh sa kanya.

She turned-off the T.V and move closer to him. Kinakabahan man sa magiging reaksyon nito pero mula sa likod ay niyakap nya ito.

 

Naramdaman nya naman ang pagkagulat nito sa ginawa nya pero hindi sya nito hinarap.

"Kapag may hiningi ba ako mabibigay mo?" bulong nya dito habang hindi inaalis ang yakap nya dito. Naririnig kaya nito ang tibok ng puso nya sa sobrang lakas ng kaba sa dibdib nya.

 

"Just name it and I'll give it to you right away, just let me do this for you and for our child."

Aww sobrang na-touch ako sa sinabi nyang 'yon. She laid down her face at his back. Because of her emotion, she can no longer control her feeling and her tears are now flowing down to it.

"Love me again please, love me again." At muli ay inilubog nya ang sarili sa malalapad at matipuno nitong likod.

.....

 

Humarap na ako sa kanya dahil nga hindi ko na talaga matagalan pa ang pag-iyak nya.

Buong pagmamahal ko syang niyakap. Buong-buo ko syang niyakap.

O god how I really missed to hug her and feeling her this way. Mas lalo ko pa syang ibanaon sa dibdib ko.

"Kaylan man ay hindi nawala ang pagmamahal ko sayo, maybe talagang nabulag lang ako ng sobrang galit, pero sa bawat oras na kasama kita, na hindi kita nakikita, damn, it's killing me big time" sabiko pa sa kanya.

Naramdaman kong lumayo ito sakin at tiningnan ako.

"Can we start all over again?" habang nakatingin sya sa'kin ay pinunasan ko ang mga luha na tumutulo sa mga mata nito.

"This Poor Prince is so damned in love with you" walang pagaalinlangang sabi nya. Once again, he invaded her mouth.